ప్రజల పై భారం మోపి ఉన్నత వర్గాలకు లాభం
పిట్టపోరు పిట్టపోరు పిల్లి తీర్చిందన్నట్లు కేజి బేసిన్ నండి ఉత్పత్తి అవుతున్న సహజ వాయువుపై అంబానీ సోదరుల తగవును సుప్రిం కోర్టు తీర్చింది. జాతీయ అన్వేషణ ,లైసెన్సు విధానం పత్రాల ఆధారంగా గ్యాసు కేటాయింపు, ధర నిర్ణయం కేంద్ర ప్రభుత్వానిదే నని తీర్పు ఇచ్చింది. గ్యాసు సరఫరా ధరకు సంబంధించి అన్నదమ్ములు చేసుకున్న ఒప్పందం చెల్లదనీ, కుటుంబ సమస్యగా చర్చించుకుని ఉభయతారకంగా పరిష్కరించుకోమని చెప్పింది. RIL అందించిన తప్పుడు లెక్కల ఆధారంగా మంత్రుల బృందం యునిట్ రేటును 4.2 డాలర్లు గా నిర్ణయించింది.
సుప్రీం కోర్టు తీర్పు రాగానే 4.2 డాలర్ల రేటుకు RILనుండి 181 లక్షల యూనిట్లను కొనుగోలు చేయడానికి ప్రభుత్వరంగ సంస్థ అయిన NTPC కొత్త ఒప్పందాన్ని చేసుకుంది. అప్పటివరకూ ప్రభుత్వరంగ సంస్థలైన ONGC, INDIAN OIL LTDలు ప్రభుత్వం నిర్ణయించిన 1.8 డాలర్ల రేటు చొప్పున వినియోగదారులకు గ్యాసును సరఫరా చేస్తూ లాభాలు గడిస్తున్నాయి.. పై నిర్ణయం ప్రకారం వారికి కూడా 4.2 డాలర్ల రేటుతో అమ్ముకోవడానికి అనుమతి యిచ్చింది. వాస్తవంగా కేజి బేసిన్ లో గ్యాసు ఉత్పత్తి ఖర్చు యూనిట్ కు 1.28 డాలర్లు అని డైరెక్టర్ జనరల్ ఆఫ్ హైడ్రోకార్బన్స్ తెలిపాడు. ఈ లెక్కన ఎంతలేదన్నా యూనిట్టుకు 2 డాలర్ల లాభం రిలయన్సుకి వస్తుంది. ఇది ఉత్పుత్తి ఖర్చు రెట్టింపుకన్నా ఎక్కువే.
బిజినెస్ స్టాండర్డ పత్రిక అంచనా ప్రకారం (21-5-2010) గ్యాసు ధర పెంచినందువల్ల ఓ.యన్.జి.సి. కి ఆదాయం 6000 కోట్ల రూపాయలు పెరుగుతుంది. ఆయిల్ ఇండియా ఆదాయం 350-800 వరకూ పెరుగుతుంది. పైపులైను ద్వారా గ్యాసుని భారత దేశానికి తరలించి యూనిట్ 3 డాలర్లకు ఇస్తామని ఇరాన్ ప్రతిపాదిస్తే ఐదేళ్ళు సాగలాగి తిరస్కరించారు. దానిని సమర్ధించిన నాయకుడిని కేంద్ర మంత్రివర్గం నుండి తొలగించారు. దేశంలో లభిస్తున్న గ్యాసుకు 4.2 డాలర్ల రేటును ఉదారంగా ఇచ్చారు. ఇదంతా రిలయన్సు కంపెనీకి బాగా లాభాలు వచ్చేందుకు వీలుగా ప్రభుత్వం అనుమతిచ్చింది.
గ్యాసు ధర పెంచడానికి ప్రభుత్వం అనుమతించిందిగనుక వినియోగదారులకు ఇప్పుడు కేజి 21 రూపాయలకు అమ్ముతున్న గ్యాసును ఇకపై బహుశా 28 రూపాయలుగా పెంచవచ్చు .రవాణా రంగానికి అమ్ముతున్న గ్యాసును కెజి 35 రూపాయలకు విజయవాడలో అమ్ముతున్నారు. ఈలెక్కన అది 50 రూపాయలు పెంచవచ్చు. రవాణా చార్జీలు పెంచడం ద్వారా ఇది ప్రజలపై పడే భారమే.
Showing posts with label దోపిడీ. Show all posts
Showing posts with label దోపిడీ. Show all posts
Tuesday, June 8, 2010
Wednesday, November 19, 2008
మెట్రోరైలు ప్రాజక్టును రద్దు చేయాలి
హైదరాబాదు నగర ట్రాఫిక్కు నరకలోకానికి మరోపేరు.ట్రాఫిక్ జామ్ లలో చిక్కుకుపోయి ప్రయాణం సాగకపోవడం వాహనదారుల సమస్య. పాదచారులూ, సైకిలిష్టులూ ప్రాణాలరచేతిలో పెట్టుకుని రోడ్డెక్కాల్సిన స్థితి. ఒక పెద్ద ప్రమాదం జరగ్గానే హడావుడిగా క్రమబద్ధం చేసేపేరిట కొత్త నియమాలు ప్రకటించడం, మరోవైపు రోడ్లు వెడల్పుచేసి కార్లు బాగా పరుగులు తీసే ఏర్పాట్లుచెయ్యడం వంటి ప్రదర్శనాత్మకమైన పనులు చేపడతారు.వెడల్పుచేసిన రోడ్లలోకూడా పుట్ పాత్ లుండవు. ఎక్కడా సరైన బస్టాపులుండవు.
1965లో పాకీస్తాన్ తో యుద్ధం తరువాత కొన్ని కీలక పరిశ్రమలను సరిహద్దులకు దూరంగా దక్షిణ భారతదేశంలో ఏర్పాటు చెయ్యాలని కేంద్రం నిర్ణయించింది. దానిలో భాగంగానే డి.ఆర్.ఎల్. , బి.హెచ్. ఇ.ఎల్. ,ఇ.సి.ఐ.ఎల్. , ఎన్. ఎఫ్.సి. వంటి కేంద్ర ప్రభుత్వరంగ సంస్ధలు హైదరాబాదులో ఏర్పడ్డాయి. నగరం నుండి బయటకు వెలుపలకు వెళ్ళే రైల్వే మార్గాలు ప్రక్కనే ఈ పరిశ్రమలను ఏర్పాటు చేశారు.అంతేగాక నగరం గుండా వెళ్తున్న జాతీయ రహదారుల నెంటే లేఅవుట్కు రాజకీయ, ఆర్ధిక ప్రాతిపదికలతో అనుమతులివ్వడంతో నగరం ఒక నక్షత్రంలా విస్తరించుకు పోయింది. ట్రాఫిక్ అంటే మోటారు వాహనాలే. మోటారులేని వాహనాలు, పాదచారులూ ట్రాఫిక్ క్రిందకు రాకపోగా, రోడ్డును ఆక్రమించేవారుగా పరిగణించబడుతున్నారు.జెఎన్ యు ఆర్ ఎం పధకాలంటూ ఇటీనల విజయవాడ, విశాఖలకు రూపొందిస్తున్న BRTSను చూస్తే పాలకుల ప్రజా వ్యతిరేక వైఖరి అర్ధం అవుతుంది. 20 కి.మీ. దూరం ఉండే BRTC మార్గంలో మిగిలిన ట్రాఫిక్ కోసం 17 ఫ్లైవోవర్లు కడతారట. అంటే పరోక్షంగా మోటారులేనివాహనాలు ప్రధాన రహదారిపైకి రాకుండా చేస్తున్నారు. బస్సులు రోడ్డు మధ్యభాగాన ఆగుతాయి. బస్సు ఎక్కాలంటే ఫుట్ ఓవరు బ్రిడ్జీ ఎక్కి దిగాలి. ముసలివారికి, పిల్లల్తోవెళుతున్నవారి బాధలు చెప్పనలవికాదు. దీని కోసం ఎడమవైపు స్టీరింగు, కుడివైపు ద్వారాలున్న ప్రత్యేక బస్సులు కావాలి. అవికూడా A.C. బస్సులు. ప్రపంచబ్యాంకు ఇచ్చే డబ్బుల్లో 80% ఈ బస్సుల కొనుగోలు రూపంలో ప్రపంచబ్యాంకు ఎంపిక చేసిన కంపెనీకే చేరతాయి. కనుక ఇందులో ప్రజాప్రయోజనాలు ఏమీ లేవు.
మెట్రోరైలు ప్రాజక్టు మొత్తం 71 కి.మీ. దూరం, నేలకు నాలుగంతస్తుల ఎత్తున ఉంటుంది. దీనికయ్యే ఖర్చు రు.12000 కోట్లు. అంటే కి.మీ.కు 169 కోట్ల రూపాయలు . ఈ అంచనాలు కనీసం 30-50 శాతం పెరుగుతాయి. దీనికోసం 5000 వాణిజ్య భవనాలు, 2000 నివాస భవనాలు కూలగొట్టాలి. 12 మీటర్ల ఎత్తున 33 స్టేషన్లు నిర్మించాలి. ఇంతా చేస్తే 2021 నాటికి 25 లక్షల ప్రయాణీకుల్ని చేరవేస్తుందట. అంటే ఇప్పుడు R.T.C.చేస్తున్నంత కూడా చెయ్యదు.
ప్రభత్వం ఈ ప్రాజక్టును ఆదర్శప్రాయం అంటుంది. ఈ ప్రాజక్టుకు 12000 కోట్లు ఖర్చయితే, ప్రభత్వంనుండి సహాయం వద్దనటమేకాక, ఎదురు 30000 కోట్లు ప్రభుత్వానికిస్తానని కాంట్రాక్టు పొందిన మైటాన్ కన్సార్టియం అంగీకరించింది. కాంట్రాక్టు 34 సంవత్సరాలు. ప్రయాణీకుల సంఖ్య తగ్గితే ప్రతివొక్కశాతం తగ్గుదలకూ ఒక ఏడాది లీజు పెంచాలి. ప్రభత్వం 269 ఎకరాలు ఇస్తుంది. ప్రాజక్టు అవసరం కోసం కంపెనీ స్వంతంగా భూసేకరణచేసుకోవచ్చు.దీనిని రియల్ ఎస్టేటుగా అమ్ముకోవచ్చ. స్టేషన్లన్నిటినీ వాణిజ్యభవనాలుగా చేసి అమ్ముకోవచ్చు. 2009 మార్చినాటికి ప్రభత్వానికి 240 కోట్లు చెల్లిస్తుంది.అక్కడనుండి 60 రోజుల్లోగా స్థలాలను ప్రభుత్వం కంపెనీకి ప్పగించాలి. ( భూసేకరణ చట్టం ప్రకారం 90 రోజులు పడుతుంది) ఆలస్యమైతే ప్రతిరోజుకు 24 లక్షల రూపాయల చొప్పన కంపెనీకి ప్రభుత్వం చెల్లించాలి. మెట్రో మార్గంలో R.T.C. బస్సులు నడపకూడదు. రద్దీ సమయంలో అదనపు చార్జీ వసూలు చేస్తారు. ఇవి కొన్ని మాత్రమే. మిగిలిన రాయితీల విషయం దాచివుంచారనీ వాటినికూడా బయటపెట్టాలనీ ప్రొ.సి.రామచంద్రయ్య కోరుతున్నారు. ఇది మెట్రో రైలు ప్రాజక్టు కాదనీ, మెట్రో రియలు ఎస్టేటు ప్రాజక్టుగా మారిందని ఆయన అన్నారు.
అధిక ఖర్చూ, ప్రయాణీకులపై అధిక భారం వేస్తూ ప్రజారవాణాకు తోడ్పడని మెట్రోరైల్వేప్రాజక్టును రద్దుచేయాలి.
1965లో పాకీస్తాన్ తో యుద్ధం తరువాత కొన్ని కీలక పరిశ్రమలను సరిహద్దులకు దూరంగా దక్షిణ భారతదేశంలో ఏర్పాటు చెయ్యాలని కేంద్రం నిర్ణయించింది. దానిలో భాగంగానే డి.ఆర్.ఎల్. , బి.హెచ్. ఇ.ఎల్. ,ఇ.సి.ఐ.ఎల్. , ఎన్. ఎఫ్.సి. వంటి కేంద్ర ప్రభుత్వరంగ సంస్ధలు హైదరాబాదులో ఏర్పడ్డాయి. నగరం నుండి బయటకు వెలుపలకు వెళ్ళే రైల్వే మార్గాలు ప్రక్కనే ఈ పరిశ్రమలను ఏర్పాటు చేశారు.అంతేగాక నగరం గుండా వెళ్తున్న జాతీయ రహదారుల నెంటే లేఅవుట్కు రాజకీయ, ఆర్ధిక ప్రాతిపదికలతో అనుమతులివ్వడంతో నగరం ఒక నక్షత్రంలా విస్తరించుకు పోయింది. ట్రాఫిక్ అంటే మోటారు వాహనాలే. మోటారులేని వాహనాలు, పాదచారులూ ట్రాఫిక్ క్రిందకు రాకపోగా, రోడ్డును ఆక్రమించేవారుగా పరిగణించబడుతున్నారు.జెఎన్ యు ఆర్ ఎం పధకాలంటూ ఇటీనల విజయవాడ, విశాఖలకు రూపొందిస్తున్న BRTSను చూస్తే పాలకుల ప్రజా వ్యతిరేక వైఖరి అర్ధం అవుతుంది. 20 కి.మీ. దూరం ఉండే BRTC మార్గంలో మిగిలిన ట్రాఫిక్ కోసం 17 ఫ్లైవోవర్లు కడతారట. అంటే పరోక్షంగా మోటారులేనివాహనాలు ప్రధాన రహదారిపైకి రాకుండా చేస్తున్నారు. బస్సులు రోడ్డు మధ్యభాగాన ఆగుతాయి. బస్సు ఎక్కాలంటే ఫుట్ ఓవరు బ్రిడ్జీ ఎక్కి దిగాలి. ముసలివారికి, పిల్లల్తోవెళుతున్నవారి బాధలు చెప్పనలవికాదు. దీని కోసం ఎడమవైపు స్టీరింగు, కుడివైపు ద్వారాలున్న ప్రత్యేక బస్సులు కావాలి. అవికూడా A.C. బస్సులు. ప్రపంచబ్యాంకు ఇచ్చే డబ్బుల్లో 80% ఈ బస్సుల కొనుగోలు రూపంలో ప్రపంచబ్యాంకు ఎంపిక చేసిన కంపెనీకే చేరతాయి. కనుక ఇందులో ప్రజాప్రయోజనాలు ఏమీ లేవు.
మెట్రోరైలు ప్రాజక్టు మొత్తం 71 కి.మీ. దూరం, నేలకు నాలుగంతస్తుల ఎత్తున ఉంటుంది. దీనికయ్యే ఖర్చు రు.12000 కోట్లు. అంటే కి.మీ.కు 169 కోట్ల రూపాయలు . ఈ అంచనాలు కనీసం 30-50 శాతం పెరుగుతాయి. దీనికోసం 5000 వాణిజ్య భవనాలు, 2000 నివాస భవనాలు కూలగొట్టాలి. 12 మీటర్ల ఎత్తున 33 స్టేషన్లు నిర్మించాలి. ఇంతా చేస్తే 2021 నాటికి 25 లక్షల ప్రయాణీకుల్ని చేరవేస్తుందట. అంటే ఇప్పుడు R.T.C.చేస్తున్నంత కూడా చెయ్యదు.
ప్రభత్వం ఈ ప్రాజక్టును ఆదర్శప్రాయం అంటుంది. ఈ ప్రాజక్టుకు 12000 కోట్లు ఖర్చయితే, ప్రభత్వంనుండి సహాయం వద్దనటమేకాక, ఎదురు 30000 కోట్లు ప్రభుత్వానికిస్తానని కాంట్రాక్టు పొందిన మైటాన్ కన్సార్టియం అంగీకరించింది. కాంట్రాక్టు 34 సంవత్సరాలు. ప్రయాణీకుల సంఖ్య తగ్గితే ప్రతివొక్కశాతం తగ్గుదలకూ ఒక ఏడాది లీజు పెంచాలి. ప్రభత్వం 269 ఎకరాలు ఇస్తుంది. ప్రాజక్టు అవసరం కోసం కంపెనీ స్వంతంగా భూసేకరణచేసుకోవచ్చు.దీనిని రియల్ ఎస్టేటుగా అమ్ముకోవచ్చ. స్టేషన్లన్నిటినీ వాణిజ్యభవనాలుగా చేసి అమ్ముకోవచ్చు. 2009 మార్చినాటికి ప్రభత్వానికి 240 కోట్లు చెల్లిస్తుంది.అక్కడనుండి 60 రోజుల్లోగా స్థలాలను ప్రభుత్వం కంపెనీకి ప్పగించాలి. ( భూసేకరణ చట్టం ప్రకారం 90 రోజులు పడుతుంది) ఆలస్యమైతే ప్రతిరోజుకు 24 లక్షల రూపాయల చొప్పన కంపెనీకి ప్రభుత్వం చెల్లించాలి. మెట్రో మార్గంలో R.T.C. బస్సులు నడపకూడదు. రద్దీ సమయంలో అదనపు చార్జీ వసూలు చేస్తారు. ఇవి కొన్ని మాత్రమే. మిగిలిన రాయితీల విషయం దాచివుంచారనీ వాటినికూడా బయటపెట్టాలనీ ప్రొ.సి.రామచంద్రయ్య కోరుతున్నారు. ఇది మెట్రో రైలు ప్రాజక్టు కాదనీ, మెట్రో రియలు ఎస్టేటు ప్రాజక్టుగా మారిందని ఆయన అన్నారు.
అధిక ఖర్చూ, ప్రయాణీకులపై అధిక భారం వేస్తూ ప్రజారవాణాకు తోడ్పడని మెట్రోరైల్వేప్రాజక్టును రద్దుచేయాలి.
Thursday, October 30, 2008
కోస్టల్ కారిడార్
నిర్వాసితులను మోసపుచ్చే వాదనలు :
వాన్ పిక్ పేరిట రైతాంగం భూములను బలవంతంగా లాక్కునేందుకు ప్రభుత్వం పూనుకుంది. గ్రామసభలు జరిపి ప్రజల ఆమోదం పొందిన తరువాత మాత్రమే ప్రాజక్టుల నిర్మాణం చేపట్టాలన్న రాజ్యాంగ చట్టాన్ని ప్రభుత్వమే ఉల్లంఘించి , భూములు వదులుకోవడానికి నిరాకరిస్తున్న రైతులపై నిర్భంధాన్ని ప్రయోగించడానికి పూనుకుంటుంది.
రాష్ట్ర కాంగ్రెస్ కమిటీ ప్రతినిధి తులసిరెడ్డి వాన్ పిక్ ను వ్యతిరేకించేవాళ్ళు అభివృద్ధి నిరోధకులని , ప్రతిపక్షాలు రైతులను,మత్స్యకారులనూ రెచ్చగొడుతున్నాయని ఆరోపించాడు. ప్రభుత్వం 2008 మార్చి నెలలో 'రస్ ఆల్ ఖైమా' అనే సంస్థతో ఒక ఒప్పందం కుదుర్చుకుంది. దాని ప్రకారం మూడు నెలల్లో ఆర్ధికంగా లాభసాటి అవునా కాదా అనే (ఫీజిబిలిటి) రిపోర్టు అందజేయాలి. వాన్ పిక్ కోసం అవసరమైన సాంకేతికత, ఆర్ధిక స్థోమత వున్న ఏ విదేశీ సంస్థనైనా భాగస్వామిగా చేసుకునేందుకు రస్ ఆల్ ఖైమా కు అవకాశం ఇచ్చారు. మాట్రిక్స్ ఎన్ పోర్ట్ అన్న కంపెనీ ఇందులో భారత్ భాగస్వామి. విశాఖలో ప్రైవేటు కంపెనీల బాక్సైటు త్రవ్వకాలు చెల్లవన్న సుప్రీం కోర్టు తీర్పును వమ్ము చేయడానికి , ప్రభుత్వరంగ సంస్థే తవ్వుతున్నట్లు చూపి , రస్ ఆల్ ఖైమాకు ఇచ్చారు. బాక్సైట్, అల్యూమినియం రంగంలో రస్ ఆల్ ఖైమా లేదు. దీనిని శిఖండిగా పెట్టుకొని స్టెరిలైట్ కంపెనీ తవ్వకాలను చేపట్టింది. ఇక్కడ నెలకొల్పే పరిశ్రమలు మన దేశ వనరులను ( విద్యుత్తు,నీరు, ద్రవ్యం, ఖనిజాలు ) ఉపయోగించుకొని ఉత్పత్తి చేసి ఎగుమతి చేస్తాయి. ప్రదానంగా రసాయన పరిశ్రమలు. దేశీయ వనరులు విదేశీకంపెనీల లాభాలకు వాడబడతాయి. మనకు మిగిలేది ప్రమాదకర కాలుష్యము, జీవనోపాధి మృగ్యమైన జీవనాలు.
పారిశ్రామికీకరణ జరగరాదని ఎవరూ అనరు, ఇది ఎవరికోసం ఏవిధంగా జరగాలన్నది చర్చ. సామ్రాజ్యవాదులు సహాయం పేరిట రుణాలనిచ్చి, పారిశ్రామిక విధానాన్ని నిర్దేశిస్తున్నారు. ఈ ఋణాల ఉచ్చులో కూరుకుపోయిన భారత పాలకులు ఋణాలను తిరిగి తీర్చాలంటే ఎగుమతులను పెంచి విదేశీమారక ద్రవ్యాన్నఆర్జించాలన్న ప్రపంచ బ్యాంకు సూత్రాలు అమలు జరుపు తున్నారు.దీనినే ఎగుమతి ఆధారిత అభివృద్ధి వ్యూహంగా పిలుస్తున్నారు.
కనుక ఇక్కడ దేశ ప్రజల అవసరాలను తీర్చే పరిశ్రమలు నిర్మించరు . విదేశీ మార్కెట్టులో అమ్ముడయ్యే సరుకుల ఉత్పత్తి కోసమే పరిశ్రమలు పెడతారు. అదీకూడా విదేశీ కంపెనీలే పెడతాయి. ప్రజల అవసరాలు తీర్చకపోయినా , రాయితీల పేరుతో ప్రజాధనాన్ని వారికి ధారపోస్తారు. నూతన ఆర్ధిక విధానాల సారాంశమంతా ఇదే.
వాన్ పిక్ పేరిట రైతాంగం భూములను బలవంతంగా లాక్కునేందుకు ప్రభుత్వం పూనుకుంది. గ్రామసభలు జరిపి ప్రజల ఆమోదం పొందిన తరువాత మాత్రమే ప్రాజక్టుల నిర్మాణం చేపట్టాలన్న రాజ్యాంగ చట్టాన్ని ప్రభుత్వమే ఉల్లంఘించి , భూములు వదులుకోవడానికి నిరాకరిస్తున్న రైతులపై నిర్భంధాన్ని ప్రయోగించడానికి పూనుకుంటుంది.
రాష్ట్ర కాంగ్రెస్ కమిటీ ప్రతినిధి తులసిరెడ్డి వాన్ పిక్ ను వ్యతిరేకించేవాళ్ళు అభివృద్ధి నిరోధకులని , ప్రతిపక్షాలు రైతులను,మత్స్యకారులనూ రెచ్చగొడుతున్నాయని ఆరోపించాడు. ప్రభుత్వం 2008 మార్చి నెలలో 'రస్ ఆల్ ఖైమా' అనే సంస్థతో ఒక ఒప్పందం కుదుర్చుకుంది. దాని ప్రకారం మూడు నెలల్లో ఆర్ధికంగా లాభసాటి అవునా కాదా అనే (ఫీజిబిలిటి) రిపోర్టు అందజేయాలి. వాన్ పిక్ కోసం అవసరమైన సాంకేతికత, ఆర్ధిక స్థోమత వున్న ఏ విదేశీ సంస్థనైనా భాగస్వామిగా చేసుకునేందుకు రస్ ఆల్ ఖైమా కు అవకాశం ఇచ్చారు. మాట్రిక్స్ ఎన్ పోర్ట్ అన్న కంపెనీ ఇందులో భారత్ భాగస్వామి. విశాఖలో ప్రైవేటు కంపెనీల బాక్సైటు త్రవ్వకాలు చెల్లవన్న సుప్రీం కోర్టు తీర్పును వమ్ము చేయడానికి , ప్రభుత్వరంగ సంస్థే తవ్వుతున్నట్లు చూపి , రస్ ఆల్ ఖైమాకు ఇచ్చారు. బాక్సైట్, అల్యూమినియం రంగంలో రస్ ఆల్ ఖైమా లేదు. దీనిని శిఖండిగా పెట్టుకొని స్టెరిలైట్ కంపెనీ తవ్వకాలను చేపట్టింది. ఇక్కడ నెలకొల్పే పరిశ్రమలు మన దేశ వనరులను ( విద్యుత్తు,నీరు, ద్రవ్యం, ఖనిజాలు ) ఉపయోగించుకొని ఉత్పత్తి చేసి ఎగుమతి చేస్తాయి. ప్రదానంగా రసాయన పరిశ్రమలు. దేశీయ వనరులు విదేశీకంపెనీల లాభాలకు వాడబడతాయి. మనకు మిగిలేది ప్రమాదకర కాలుష్యము, జీవనోపాధి మృగ్యమైన జీవనాలు.
పారిశ్రామికీకరణ జరగరాదని ఎవరూ అనరు, ఇది ఎవరికోసం ఏవిధంగా జరగాలన్నది చర్చ. సామ్రాజ్యవాదులు సహాయం పేరిట రుణాలనిచ్చి, పారిశ్రామిక విధానాన్ని నిర్దేశిస్తున్నారు. ఈ ఋణాల ఉచ్చులో కూరుకుపోయిన భారత పాలకులు ఋణాలను తిరిగి తీర్చాలంటే ఎగుమతులను పెంచి విదేశీమారక ద్రవ్యాన్నఆర్జించాలన్న ప్రపంచ బ్యాంకు సూత్రాలు అమలు జరుపు తున్నారు.దీనినే ఎగుమతి ఆధారిత అభివృద్ధి వ్యూహంగా పిలుస్తున్నారు.
కనుక ఇక్కడ దేశ ప్రజల అవసరాలను తీర్చే పరిశ్రమలు నిర్మించరు . విదేశీ మార్కెట్టులో అమ్ముడయ్యే సరుకుల ఉత్పత్తి కోసమే పరిశ్రమలు పెడతారు. అదీకూడా విదేశీ కంపెనీలే పెడతాయి. ప్రజల అవసరాలు తీర్చకపోయినా , రాయితీల పేరుతో ప్రజాధనాన్ని వారికి ధారపోస్తారు. నూతన ఆర్ధిక విధానాల సారాంశమంతా ఇదే.
Subscribe to:
Posts (Atom)